China zet in hoog tempo een nieuwe standaard in de wereldwijde energietransitie. Met een productie van meer dan 220.000 ton groene waterstof in 2023 en een snel groeiend netwerk van zonne- en windparken schuift het land een alternatief naar voren dat fossiele brandstoffen op termijn kan verdringen. Deze stille omwenteling gaat niet alleen over technologie, maar over de hertekening van economische machtsverhoudingen, industriële ketens en de manier waarop we energie opslaan, transporteren en verbruiken.
Groene waterstof als ruggengraat van een nieuwe energieorde
<p>In het hart van de Chinese energierevolutie staat groene waterstof: waterstof geproduceerd via elektrolyse op basis van hernieuwbare energie. Bij dit proces wordt water gesplitst in waterstof en zuurstof, zonder CO₂-uitstoot. Daardoor kan het gas dienen als schakel tussen schone stroom en sectoren die moeilijk te elektrificeren zijn.</p> <p>China bouwt in hoog tempo een industrieel ecosysteem op rond deze technologie. Fabrikanten van elektrolyzers, exploitanten van zonne- en windparken en beheerders van pijpleidingen en opslag werken steeds nauwer samen. Dit geïntegreerde model drukt de kosten en vergroot de betrouwbaarheid, wat cruciaal is om waterstof concurrerend te maken met kolen, olie en gas.</p>
Van records naar schaal: de sprong in capaciteit
<p>De productie van meer dan 220.000 ton groene waterstof in 2023 markeert een duidelijke schaalvergroting. China mikte op een elektrolysevermogen van 2,5 gigawatt, een niveau dat nog maar enkele jaren geleden ondenkbaar leek. Het land groeit sneller dan veel concurrenten, al blijven internationale ambities groot: de Europese Unie mikt bijvoorbeeld op tientallen miljoenen ton waterstof tegen 2030.</p> <p>Toch is het beeld nog gemengd. De markt wordt momenteel gedomineerd door grijze en blauwe waterstof, geproduceerd uit fossiele bronnen met aanzienlijke emissies. De echte omslag komt pas wanneer deze volumes worden vergroend. China ziet daarin een hefboom om zijn doelstellingen van een emissiepiek in 2030 en klimaatneutraliteit in 2060 te halen.</p>
Van raffinaderij tot staal: waar waterstof het verschil maakt
<p>De eerste grote afnemers van groene waterstof bevinden zich in bestaande zware industrie. In raffinage kan waterstof fossiele input vervangen bij de verwerking van ruwe olie. In de ammoniakproductie wordt het gebruikt als basisgrondstof voor kunstmest, terwijl in de staalsector koolstofrijke processen stap voor stap worden ingeruild voor waterstofroutes met veel lagere emissies.</p> <p>Deze sectoren zijn moeilijk rechtstreeks te elektrificeren, waardoor waterstof hier een unieke rol speelt. Tegelijk ontstaan nieuwe markten in zwaar wegtransport, zeevaart en zelfs luchtvaart, waar synthetische e-fuels op basis van groene waterstof als alternatief worden verkend voor kerosine en zware stookolie.</p>
Een geografie van wind, zon en pijpleidingen
<p>Een van de grootste uitdagingen is de afstand tussen productie en verbruik. De meeste grootschalige projecten voor groene waterstof liggen in het noorden, waar wind- en zonnebronnen het krachtigst zijn. De vraag concentreert zich echter in de industriële oostelijke regio’s, waar raffinaderijen, staalfabrieken en chemieclusters staan.</p> <p>Om deze kloof te dichten bouwt China aan een nieuw netwerk van waterstofpijpleidingen. Een tracé van circa 400 kilometer verbindt hernieuwbare productiegebieden met de regio rond Peking, terwijl een andere leiding van ongeveer 737 kilometer industriële knooppunten met elkaar koppelt. Deze infrastructuur reduceert logistieke kosten, verhoogt de bevoorradingszekerheid en bereidt de weg voor toekomstige regionale en grensoverschrijdende markten.</p>
Technische hindernissen op weg naar massale uitrol
<p>Achter de indrukwekkende cijfers schuilen aanzienlijke operationele knelpunten. Veel van de huidige elektrolyzers, vaak op basis van alkalische technologie, draaien tussen 30 en 100 procent van hun nominale vermogen. Schommelende input van wind- en zonne-energie dwingt exploitanten om voortdurend te balanceren tussen rendement, flexibiliteit en veiligheid.</p> <p>Daarom groeit de rol van hybride strategieën: combinatie met opslag, slimme sturing via digitalisering en voorspellend onderhoud. Daarnaast worden geharmoniseerde standaarden ontwikkeld voor kwaliteit, veiligheid en koppeling met het elektriciteitsnet. Deze professionalisering moet stilstand verminderen en de levensduur van installaties verlengen, wat direct bijdraagt aan verdere kostenverlaging.</p>
Kosten, schaalvoordelen en leereffecten
<p>De kostprijs van groene waterstof wordt in hoge mate bepaald door drie factoren: de prijs van hernieuwbare stroom, de investering in elektrolyzers en de uitlasting van de installaties. Door grootschalige uitrol boekt China aanzienlijke schaalvoordelen. Massaproductie van apparatuur en snelle leercurves drukken de prijs per kilowatt aan elektrolysevermogen.</p> <p>Naarmate waterstof zijn weg vindt naar meer sectoren — van staal en chemie tot mobiliteit — stijgt de vraag en kunnen projecten beter worden gefinancierd. Publiek beleid, gerichte subsidies en toegang tot kapitaal versterken deze dynamiek. Het uiteindelijke doel is duidelijk: groene waterstof moet een competitief alternatief worden voor fossiele brandstoffen, niet alleen om ecologische redenen, maar ook op puur economische gronden.</p>
Wereldwijde impact: normen, handel en een moleculaire economie
<p>De Chinese versnelling heeft gevolgen tot ver buiten de landsgrenzen. Naarmate de productie van groene waterstof toeneemt, winnen duurzaamheidsnormen en CO₂-tracering aan belang. Landen en bedrijven willen zeker weten dat geïmporteerde waterstof en afgeleide producten daadwerkelijk lage emissies kennen over de volledige keten.</p> <p>Dit stimuleert internationale samenwerking rond certificering, meetmethoden en infrastructuur. Terminals, pijpleidingen en opslagfaciliteiten worden ontworpen met het oog op toekomstige handel in waterstof en synthetische brandstoffen. Zo ontstaat een nieuwe moleculaire economie, die de bestaande elektrificatie aanvult in plaats van vervangt, en waarin groene waterstof fungeert als energiedrager, grondstof én strategische grondslag voor industriebeleid.</p>
Van ondergewaardeerd experiment tot hefboom voor het post-fossiele tijdperk
<p>Lang gold waterstof als een technologie van de verre toekomst. De recente productierecords en de opbouw van een compleet ecosysteem maken duidelijk dat dit beeld achterhaald raakt. China fungeert als katalysator door in korte tijd te tonen wat mogelijk is wanneer beleid, financiering en industrie op elkaar worden afgestemd.</p> <p>De kern van de omwenteling ligt in de verschuiving van grijze naar groene waterstof. Hoe sneller deze vergroening plaatsvindt, hoe groter de klimaatwinst en hoe sterker het economische voordeel voor koplopers. In dat perspectief is de huidige Chinese strategie geen geïsoleerd experiment, maar een ondergewaardeerde wending in de wereldwijde energiegeschiedenis, die de basis legt voor een duurzaam economisch model voorbij het fossiele tijdperk.</p>
