De discussie rond mogelijke verontreiniging van babyvoeding met de toxine cereulide zet de voedselveiligheid opnieuw in de schijnwerpers. Consumentenorganisatie Foodwatch verwijt Nestlé dat het te traag en onvoldoende doortastend zou hebben gereageerd. Het bedrijf spreekt dat met klem tegen en publiceert een eigen tijdlijn om de gang van zaken te staven. Achter dit publieke steekspel schuilt een principiële strijd om transparantie, testmethodes en vertrouwen in een van de meest gevoelige voedingscategorieën.
Fel weerwoord van Nestlé op aantijgingen
Nestlé reageert ongewoon scherp op de kritiek dat het te lang zou hebben gewacht om op te treden tegen mogelijke cereulide-verontreiniging in bepaalde soorten lactariumvoeding. Volgens het bedrijf zijn de uitlatingen van Foodwatch niet alleen onjuist, maar zelfs “leugens”.
Het concern benadrukt dat de chronologie van de gebeurtenissen volgens haar versie niet overeenstemt met het beeld van traag of laks handelen. Door de aantijgingen publiekelijk zo duidelijk te verwerpen, probeert Nestlé niet alleen zijn reputatie te beschermen, maar ook het vertrouwen in de bredere markt voor babyvoeding te vrijwaren.
Eigen tijdlijn moet transparantie aantonen
Om de lezing van de feiten te onderbouwen, heeft Nestlé een gedetailleerde tijdlijn van het incident openbaar gemaakt. Daarin wil het bedrijf laten zien op welke momenten beslissingen zijn genomen, welke interne controles zijn uitgevoerd en wanneer partijen in de keten zijn ingelicht.
Volgens de onderneming tonen die stappen aan dat zogenoemde “probleemproducten” de markt niet hebben bereikt. Partijen waarin een mogelijk risico werd vastgesteld, zouden zijn tegengehouden nog voor ze in de handel kwamen. Daarmee positioneert Nestlé zich als een bedrijf dat in dit dossier eerder voorzichtig dan nalatig te werk is gegaan.
Wie ontdekte het probleem als eerste?
Een cruciaal twistpunt is de vraag wie de mogelijke verontreiniging als eerste heeft gesignaleerd. Foodwatch suggereert dat Nestlé door een leverancier werd gewaarschuwd, maar dat beeld wordt door het bedrijf stellig bestreden.
Nestlé stelt dat het zelf de oorsprong van het probleem heeft ontdekt en vervolgens zijn leverancier Cargill op de hoogte heeft gebracht. Daarmee claimt het concern zelfs de eerste in de sector te zijn geweest die de risico’s rond cereulide in deze context onderkende. Die versie moet onderbouwen dat Nestlé niet reageerde op externe druk, maar zélf de leiding nam bij de risicobeheersing.
Discussie over hoe er precies getest moet worden
Parallel aan de communicatie-oorlog loopt een meer technische discussie over de manier waarop cereulide wordt opgespoord. Onderzoek geeft aan dat de concentratie van de toxine aanzienlijk hoger kan uitvallen wanneer melkpoeder eerst in water wordt opgelost, in vergelijking met metingen op het droge poeder zelf.
Volgens wetenschappelijke inzichten kan de hoeveelheid cereulide in het bereide drankje tot vele malen hoger zijn dan in de ongeprepareerde poedervorm. Daaruit volgt de conclusie dat enkel testen van het poeder onvoldoende zicht geeft op de uiteindelijke blootstelling voor het kind dat de voeding drinkt.
Nestlé focust op de olie, niet op het eindproduct
Nestlé beschouwt deze kritiek op de teststrategie echter als niet rechtstreeks van toepassing op zijn werkwijze. Het bedrijf benadrukt dat het zich concentreert op de bron van de mogelijke vervuiling: de olie met een hoog gehalte aan arachidonzuur die in sommige melkproducten wordt verwerkt.
Die olie zou volgens het concern rechtstreeks worden getest op de aanwezigheid van cereulide of de voorloper ervan. Door de grondstof te controleren, zegt Nestlé de discussie te omzeilen of men nu het poeder dan wel het volledige bereide product moet analyseren. Vanuit het standpunt van het bedrijf is de keten zo vroeger en gerichter te controleren, nog voor de olie in een eindproduct is verwerkt.
Terugkijken tot twee jaar: reikwijdte van de controles
Bijzonder is ook dat Nestlé aangeeft retrospectief monsters van de betrokken olie te hebben onderzocht, tot twee jaar terug in de tijd. Volgens het bedrijf maakt dat het mogelijk om een breder beeld te krijgen van de omvang en de duur van het probleem.
De conclusie van die terugblik luidt volgens Nestlé dat de verontreiniging beperkt bleef tot partijen die inmiddels al uit de handel zijn genomen. Daarmee probeert het concern de indruk weg te nemen dat er nog onbeheerde risico’s in omloop zouden zijn. De boodschap: het gaat om een afgebakend incident, niet om een structurele tekortkoming in de productieketen.
Voedselveiligheid en vertrouwen op het spel
Achter de scherpe woorden en technische details schuilt een bredere zorg: de relatie tussen voedselveiligheid, bedrijfscommunicatie en consumentenvertrouwen. Babyvoeding behoort tot de meest gevoelige productgroepen. Elk incident – of vermoeden daarvan – heeft meteen impact op de geloofwaardigheid van producenten én op het algemene vertrouwen in controlesystemen.
Nestlé legt sterk de nadruk op controle, transparantie en proactief handelen. Tegelijk tonen de verwijten van Foodwatch dat maatschappelijke organisaties kritisch blijven kijken naar de snelheid en volledigheid van die reacties. De spanning tussen commerciële belangen, publieke gezondheid en reputatiebeheer komt in dit dossier scherp naar voren.
Conclusie
Het conflict rond cereulide in lactariumvoeding illustreert hoe complex voedselveiligheid wordt wanneer wetenschappelijke nuances, toeleveringsketens en publieke perceptie samenkomen. Nestlé houdt vol dat de onderneming snel heeft ingegrepen, de juiste partijen heeft ingelicht en de probleempartijen uit de handel heeft gehaald. Door te testen op de olie met arachidonzuur zegt het bedrijf de risico’s bij de bron aan te pakken. De controverse onderstreept tegelijk hoe belangrijk heldere communicatie en controleerbare feiten blijven om vertrouwen in basisproducten als babyvoeding te behouden.
