Een collega die altijd glimlacht aan het begin van de vergadering. Koffie voor iedereen, vriendelijk “ja” zeggen wanneer weer iemand vraagt om in te vallen. Het lijkt vanzelfsprekend: aardig gevonden worden opent alle deuren. Maar onder de oppervlakte hangt iets in de lucht, een lichte spanning. Is alleen aardig zijn genoeg? Wat als het tegendeel waar is?
De stille kracht van duidelijke grenzen
Aan het einde van een lange werkdag vraagt iemand nog snel: “Kun je even deze taak overnemen?” Reflexmatig zou je “natuurlijk” antwoorden. Toch gebeurt het dat er deze keer alleen een kalm “nee, nu lukt dat niet” klinkt. Geen excuses. Geen uitleg. Er volgt een korte stilte, maar het leven gaat gewoon door. Op dat moment verschuift er iets: het respect van de ander lijkt te groeien, juist omdat je een grens durft te bewaken.
In veel situaties worden vriendelijkheid en respect met elkaar verward. Maar wie altijd ja zegt, verliest vanzelf aan waarde. Zelden wordt “ja” gewaardeerd als het nooit “nee” mag zijn. Zo ontstaat uit eigen grenzen ruimte voor een gezonde omgang, zonder excuses of schuldgevoel.
In stilte verdwijnen is geen optie
Tijdens vergaderingen gebeurt het vaker dan men wil toegeven: iemand neemt de eer op voor een idee dat niet van hem is. Vriendelijke mensen laten het passeren. Ze blijven stil, in de hoop niemand te schofferen. Maar wie in die ongemakkelijke momenten zijn stem gebruikt — zonder drama, zonder agressie — zet zichzelf op de kaart. “Even aanvullen wat ik vorige week voorstelde…” De woorden snijden door het rumoer, zonder dat het escalatie betekent.
Zwijgen als er onrecht gebeurt, maakt je onzichtbaar. Het recht om gehoord te worden, gaat niet vanzelf. Het groeit waar ongemak niet wordt vermeden.
Het gewicht van je woord
Aardig gevonden willen worden, maakt dat mensen zichzelf verliezen in beloftes die niet haalbaar zijn. Tijd en energie verdampen. Respect groeit daarentegen juist uit het doen wat je zegt — keer op keer. Geen grote beloften, maar daden die met de tijd samenkomen. Zo wordt het woord een muntstuk waarop gebouwd kan worden. Vertrouwen groeit niet door ja-knikken, maar door betrouwbare acties.
Durven botsen om samen sterker te worden
Altijd instemmen? Het lijkt veilig, maar niets maakt je sneller overbodig. Oneens zijn hoeft geen strijd te zijn. Integendeel: constructieve botsingen brengen nieuwe inzichten. Wie het gesprek niet ontwijkt, maar benoemt waar ideeën wringen, wordt gerespecteerd om zijn denkvermogen. Waarde ligt niet in het altijd gelijk krijgen, maar in het durven bijdragen.
Verantwoordelijkheid zonder drama
Wanneer een vergissing wordt gemaakt, zijn er twee opties. De eerste: jezelf naar beneden praten, hopen dat niemand het echt opmerkt. De tweede: benoemen wat er mis ging, kort aangeven hoe het opgelost wordt, en verder gaan. Die tweede weg toont kracht zonder zelfmedelijden. Het versterkt geloofwaardigheid en straalt zelfs autoriteit uit. Fouten toegeven is geen zwakte; het is de bouwsteen van vertrouwen.
Kiezen voor wie je energie verdient
Vriendelijkheid verspreid je makkelijk te breed, vaak uit angst iemand teleur te stellen. Maar echte waardering ontstaat als relaties wederkerig zijn. Investeren waar ook echt iets terugkomt — in plaats van te pleasen uit gewoonte of dwang. Zo blijft energie over voor samenwerking waarin grenzen gerespecteerd worden, niet aangevreten.
Afsluitend
Echte waardering draait zelden om aardig gevonden worden. Het volgt uit keuzes die van binnenuit komen: grenzen stellen, zichtbaar zijn, daden nakomen, kritisch durven zijn, eigenaarschap tonen, en investeren in waardevolle verbindingen. In de ruimte tussen voetveeg en tiran ontstaat het soort respect dat niet vraagt om goedkeuring, maar vanzelf groeit. Het zijn deze gewoonten die — vaak onopgemerkt — het verschil maken.
