Plots wuift een pluimstaart langs het tuinpad, lichtvoetig en alert. Het ochtendlicht vibreert op een rode vacht terwijl tussen twee boomtakken iets beweegt, net buiten bereik. De rust van het moment wordt gevuld met een stille spanning: wat doe je als zo’n eekhoorn ineens vlakbij verschijnt? De grens tussen nieuwsgierigheid en verstoring is dun, en even lijkt alles mogelijk.
Het onverwachte bezoek: eekhoorn tussen mens en tuin
Tussen stoeptegel en struik duikt hij op, getrokken door een onbekende geur of een vergeten walnoot. Eekhoorns zoeken voedsel terwijl andere dieren zich nog verschuilen. Ze glippen langs voederhuisjes, schieten over het balkon en vinden wegen in stad en park die mensenlang onzichtbaar bleven.
Hun nieuwsgierigheid kent weinig grenzen. Een afgesloten vuilnisbak, een losliggende bloempot, een schotel met vogelzaad: alles wordt onderzocht. Vooral in de herfst wordt de zoektocht intens. De bodem wordt omgeploegd, jonge bollen opgegraven. Soms leidt dat tot kapotte planten of kale plekken onder de bomen.
Dichtbij en toch op afstand
Wie een eekhoorn opmerkt, voelt snel de drang om dichterbij te komen. Een foto, een lokroep – of zelfs een stukje brood. Maar de natuurlijke reflex is beter: stil blijven staan, bewegingen vertragen, niets forceren. Eekhoorns zijn altijd op hun hoede. Een te abrupt gebaar en weg zijn ze, haast geruisloos, tot alleen het ritselen in de bladeren nog overblijft.
Achter hun speelse sprongen schuilt een wild dier, geen huisgenoot. Wie voert, verandert niet alleen hun dieet maar ook hun gedrag. Voedsel dat voor mensen bedoeld is, doet hen meer kwaad dan goed. Eekhoorns hebben geen hulp nodig om te overleven. Te sterk menselijk ingrijpen verstoort hun natuurlijke ritme en maakt hen afhankelijk.
Samenleven vraagt respect
Omgaan met eekhoorns in de buurt vraagt aandacht. Niet alle tuinschade is vermijdbaar, maar afstand bewaren helpt. Geen roepen of lokken, geen pogingen tot aaien of vangen. Wie de dieren observeert zonder te storen, krijgt vaak iets bijzonders terug: het stille genoegen van een acrobatische show, eeuwig op het scherp van hun instinct.
De balans ligt niet in het bezitten, aanraken of voeren, maar in het geven van ruimte. Discretie vermindert stress voor het dier. Samenleven betekent dat mens en dier ieder hun eigen plek hebben – met respect voor het ritme van de ander.
Nuchter kijken, zonder in te grijpen
De aanwezigheid van eekhoorns is meer dan folklore of schaduwspel in de tuin. Ze dragen bij aan een gezond ecosysteem, door insecten en zaden te eten en te verspreiden. Vanuit een raam of achter een struik, zonder te roepen of te dwingen, kun je hun wereld van dichtbij volgen.
Gedreven door instinct en seizoen passen ze zich aan. De overlast die ze soms veroorzaken hoort bij hun aard. Wie dat accepteert, merkt dat verstilling en bewondering hand in hand gaan – mits de grens tussen mens en dier bewaard blijft.
Daarmee markeert de ontmoeting met een eekhoorn vooral een les in terughoudendheid. De natuur heeft haar eigen maat, waarvoor wachten en kijken soms volstaat. In de stilte tussen twee sprongen groeit ons begrip, en blijft de tuin een plek waar iedereen zijn ruimte mag houden.
