De oven kondigt zich aan met een zachte klik. Er hangt een lichte waas van warmte in de keuken terwijl buiten de avond valt. Op de eettafel wachten een schaal, een lepel, een stapel borden op wat komen gaat. Wat er straks onder de goudbruine laag vandaan komt, roept herinneringen op aan samen delen, aan simpele rijkdom tussen aardappelpuree en de kruidige geur van smeltende kaas.
Damp die opstijgt uit de ovenschaal
Op koude dagen heeft comfortfood haast iets troostends. Een parmentier van kip met chorizo kan zich moeiteloos scharen onder de evergreens. Terwijl de oven rustig zijn werk doet, trekken geuren van ui, knoflook en gerookte chorizo langzaam de keuken in. De aardappelpuree, romig door boter en warme melk, sluit als een fluwelen deken over de vulling van kip, chorizo en gebakken ui.
Structuur uit eenvoud en improvisatie
Laag op laag. Eerst blokjes kipfilet in bouillon, met stukjes chorizo die hun scherpe kleur en smaak afgeven. Dan de puree, rijkelijk gemengd met mozzarella en vers gehakte peterselie. Wat rest: een bescheiden hand Parmezaan, wat klontjes boter en de belofte van een krokante korst die straks onder de grill goud kleurt.
Een parmentier is geen precieze wetenschap. Restjes gegrild vlees, een overschotje gekookte aardappelen van gisteren — improviseren is hier regel, geen uitzondering. De structuur blijft herkenbaar: een vulling, stevig en sappig, bedekt door puree die alles bijeenhoudt.
Smaak en ritueel, formaat voor het dagelijks leven
De combinatie van kip en chorizo werkt als een vertrouwd patroon. Romigheid van de aardappel verweeft zich met het hartige, rokerige karakter van chorizo. Om de smaken werd vaak gespeeld: mozzarella kan plaatsmaken voor emmental, cheddar, zelfs raclette als de koelkast daarom vraagt. Vegetarisch volstaat ook — linzen, champignons, verkruimelde tofu nemen de plaats in zonder weerstand.
Vooral wanneer het druk is, of het bezoek onverwachts groot wordt, bewijst deze ovenschotel zijn waarde. Vooraf voorbereiden lukt makkelijk. Invriezen ook. En opwarmen? Nog eenvoudiger. Aan tafel wordt de schaal in het midden gezet, er wordt opgeschept, soms gelachen — alles gaat gelaagd en warm naar binnen.
Tijdloos, tussen klassiek en modern
Er zijn gerechten die samenkomen uit tradities, maar zich moeiteloos laten aanpassen aan nieuwe smaak. Dit is er zo één. Het principe van een hachis parmentier met puree bovenop en vulling eronder verbindt generaties en keukens. Er stopt altijd iets van jezelf in, een beetje meer kaas, een beetje minder chorizo, afhankelijk van wie mee-eet.
Misschien herinnert het aan blanquette, misschien aan paella, altijd blijft die zachte laag puree hetzelfde. In de herhaling vindt het gerecht z’n vaste plek, en in de variatie nieuwe energie. Zo werkt comfortfood: het leeft van aanpassingen, van improvisatie, van het samen delen rond tafel.
Slotakkoord uit de oven
De schaal wordt uit de oven gehaald, dampend en goudgeel. Peterselie stuift uit over de bovenlaag. Iemand schept de eerste lepel, het geluid van de korst krult door de ruimte. Wat volgt is nauwelijks groots, maar precies wat het moet zijn: een ode aan eenvoud die warm maakt en verbindt.
